Gizli yaşamadım hiç bir zaman ve hiç bir koşulda. Yüreğimin,aklımın sesiyle seslendim yaşama, Sevdiğime sonuna kadar sevdim dedim ve sadık kaldım... Puşta puşt demeyi esirgemedim dilimden. Eğmedim başımı,yutmadım dilimi, hep dik yürümeye çalıştım eğik ve kaypak hayatta... Onca acılar yaşadım, ilk acılarım dost ve kardeşlerimden oldu, her gece dilim kuruyarak uyandım karabasanlarla... Topladım yüreğimi bir kenara ve dağıtmadım, parçalamak isteyenler çok fazlaydı, ve biliyorum ki sekteleseydim, ve biliyorum ki düşseydim yere kalkamazdım bir daha ve biliyorum ki kaldırmazlardı akbabalar, O nedenle dağılmadım, dağıtsaydım dağılırdım. Sevmek,inanmak ve bağlanmak istedim, hayata direnip bağlandığım gibi olmadı... ozan'ca
Çaresiz,umarsız,umutsuzduk, ve bilmiyorduk yaşamı, tek başına yeni bebekler misali sokağa bırakılmışlığımız vardı. Yaşamayı yaşamaya başladık.onurlu ve insan olarak.. Çünkü; çaresiz,umarsız,umutsuzken bile insanlığımızı unutmadık.... ozan'ca
Eğer birlikte yürüyecek iyi bir yoldaş bulamıyorsan, ormanda gezinen bir fil misali yalnız yürü. İlerlemene engel olacak biriyle olmaktansa, yalnız olmak yeğdir.