GÜNÜN ANLAMI

GÜNÜN ANLAMI

GÜNÜN YAZISI

HERKES KENDİ MERKEZİNDEN BAKAR, DOĞAL OLARAK "KENDİ MERKEZLİ" GÖRÜR...

Fizikçi, matematikçi,kimyacı, jeolog 
ve antropologdan oluşan bir heyet, bir araştırma için arazide bulunmaktadır. Birden yağmur bastırır.Hemen yakında ki

bir arazi evine sığınırlar. Ev sahibi bunlara bir şeyler ikram etmek için biraz

ayrılır. Hepsinin dikkati soba üzerinde toplanır. Soba yerden 1 m. kadar

yukarıda, altındaki dizili taşların üzerindedir.Sobanın niçin böyle kurulmuş olabileceğine dair bir tartışma başlar.

Kimyacı: “Adam sobayı yükselterek aktivasyon enerjisini düşürmüş, böylece

daha kolay yakmayı amaçlamış”;

Fizikçi: “Adam sobayı yükselterek konveksiyon yoluyla odanın daha kısa sürede ısınmasını sağlamak istemiş”;

Jeolog: “Burası tektonik hareketlilik bölgesi olduğundan, herhangi bir deprem

anında sobanın taşların üzerine yıkılmasını sağlayarak yangın olasılığını azaltmayı amaçlamış”;

Matematikçi: “Sobayı odanın geometrik merkezine kurmuş, böylece de odanın

düzgün bir şekilde ısınmasını sağlamış”;

Antropolog: “Adam ilkel topluluklarda görülen ateşe tapmanın daha hafif biçimi

olan ateşe saygı nedeniyle sobayı yukarı kurmuş.” der.

Bu sırada ev sahibi içeri girer ve ona sobanın yukarda olmasının nedenini sorarlar. Adam cevap verir:

“Boru yetmedi de efendim!”

İNSANLARI ANLAMAK ZORDUR...

HERKES KENDİ MERKEZİNDEN BAKAR, DOĞAL OLARAK "KENDİ MERKEZLİ" GÖRÜR...

NE KADAR FARKLI BAKARSAK BAKALIM, ORTAK PAYDAMIZ İNSAN

OLMAKTIR VE İNSANIN İNSANLIĞA İNSAN OLMAKLA GETİRDİĞİ BİR

BORCU VARDIR, HOŞGÖRÜ VE ADALET...

YORUMSUZ

ÇİN'Lİ BİLGELERDEN

Hiç Biri Bizim Değil!

Aldığımız nefesi geri veriyoruz, tabi kirletilmiş olarak.

Seviştiğimiz bedenler bizim değil, güç veren ve biz olmayan bizler yaratan her şeyi satın alabilen para, bizim değil. Madem bütün duygular gelip geçiyor; hazlar, öfkeler; aşklar, nefretler bizim değil. Kelimeleri bile hangi kombinasyonda kurarsak kuralım, cümleler bizim değil.

En özelimiz sandığımız beden bile toprağa dönüşüyorsa, bu yaşam bizim değil.

Oysa ne yürekler paralandı aşk uğruna, toprak parçaları can aldı, gözyaşları ile yıkandı kaç umut.

Boşuna   bunca  çaba.

Ömrünü harcadığın koltuk takımları, buzdolabı, hep daha fazlasını isteyen o insani hırs, parçalanan dostluklar, eski aşklar boşuna. Hiçbir şeye sahip olmak için bunca çaba. Savaşlar, açlıklar, katliamlar boşuna.

Ruhunu götürebildiğin bile meçhulken gidişinde, hiçbir şey bizim değil.

Bu çaba boşuna...

Candan Ünal